حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۷۰

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی ‌/ دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی ‌

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۸۷

ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی / تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟ / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۷۳

خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم‌ ‌/ شطح و طامات به بازار خرافات بریم / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۹۰ با تصنیف استاد شجریان

در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی / خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی ‌/ #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۹۰

در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی / خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۲۷۲ + تصنیف استاد شجریان

باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش / وین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۲۷۲

باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش / وین سوخته را مَحرَمِ اسرارِ نهان باش / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۳

سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد / وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۱۷

فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم / بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۷۹

رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند / چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۷۱

زاهدِ ظاهرپرست از حالِ ما آگاه نیست / در حقِ ما هر چه گوید جایِ هیچ اکراه نیست / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۱

آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب است / یا رب این تأثیرِ دولت در کدامین کوکب است؟ / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۷

سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت / آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت / #حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۳

خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است / چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است / حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۲۲۵

ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود / وین بحث با ثَلاثهٔ غَسّاله می‌رود

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۲۲۷

گرچه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود / تا ریا وَرزَد و سالوس مسلمان نشود

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۲۲۸

گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟ / پیش پایی به چراغِ تو ببینم چه شود؟

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۷۶

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم / سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۲

خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست / گشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بست

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۸۲

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند / محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند / حافظ

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۴

رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست / کَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۵

چه مستی است؟ ندانم که رو به ما آورد / که بود ساقی و این باده از کجا آورد؟

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۶

صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد / دل شوریدهٔ ما را به بو، در کار می‌آورد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۷

نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد / که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۵

برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست / مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۶

تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست / دلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادست

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۸

یارم چو قدحْ به دست گیرد / بازارِ بُتانْ شکست گیرد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۱

دیدی ای دل که غمِ عشق دگربار چه کرد / چون بشد دلبر و با یارِ وفادار چه کرد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۴۰

دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد / یادِ حریفِ شهر و رفیقِ سفر نکرد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۵۶

به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسد / تو را در این سخن، انکارِ کارِ ما نرسد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۵۱

دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد / به می بفروش دلقِ ما، کز این بهتر نمی‌ارزد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۵۵

اگر روم ز پِی‌اش فتنه‌ها برانگیزد / ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۵۰

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد / عارفان را همه در شُربِ مُدام اندازد

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۶۲

خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد / که در دستت به جز ساغر نباشد