نورمن هنری اِسْنِیث (Norman Henry Snaith)

معرفی

نورمن هنری اسنِیث (به انگلیسی: Norman Henry Snaith) (۲۱ آوریل ۱۸۹۸ – ۳ مارس ۱۹۸۲) پژوهشگر برجستهٔ بریتانیایی عهد عتیق، استاد دانشگاه و کشیش متدیست بود[reference:0][reference:1]. او بیش از هر چیز به خاطر کتاب «ایده‌های متمایز عهد عتیق» (The Distinctive Ideas of the Old Testament, ۱۹۴۴) شناخته می‌شود که مهم‌ترین اثر او در زمینهٔ مطالعات عهد عتیق به شمار می‌رود[reference:2].

اسنِیث بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در کالج وسلی، لیدز (Wesley College, Leeds) سپری کرد، ابتدا به عنوان استاد عهد عتیق (از ۱۹۳۶) و سپس به عنوان مدیر کالج (از ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۱)[reference:3].

اوایل زندگی و تحصیلات

نورمن هنری اسنِیث در ۲۱ آوریل ۱۸۹۸ در چیپینگ نورتون، آکسفوردشر به دنیا آمد[reference:4][reference:5]. او پسر و نوهٔ کشیشان متدیست ابتدایی (Primitive Methodist) بود[reference:6]. پدرش، جان آلن اسنِیث، و مادرش، مری آن بان، هر دو از خانواده‌های مذهبی بودند[reference:7].

اسنِیث تحصیلات خود را در مدارس نورت والشام (North Walsham)، آلنویک (Alnwick) و مدرسهٔ گرامر منچستر (Manchester Grammar School) به پایان رساند[reference:8]. او سپس به کالج کورپوس کریستی، آکسفورد (Corpus Christi College, Oxford) راه یافت و در آنجا به خواندن ریاضیات پرداخت[reference:9][reference:10].

با این حال، علاقهٔ واقعی او به زبان‌های شرقی (اورینتال) در دوران تحصیل برای کشیشی در کالج منسفیلد، آکسفورد (Mansfield College, Oxford) شکل گرفت[reference:11]. او در آنجا زبان‌های سامی (Semitic languages) را زیر نظر جورج بیوکنن گری (George Buchanan Gray) آموخت[reference:12] و به تدریج به یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران عهد عتیق تبدیل شد.

زندگی حرفه‌ای

کشیشی و خدمت در کلیسا

اسنِیث در سال ۱۹۲۵ به عنوان کشیش متدیست ابتدایی (Primitive Methodist) منصوب (ordained) شد[reference:13][reference:14]. او سپس به خدمت در چندین منطقه پرداخت، از جمله نیو واندسوورث و فولام، گیتسهد، دورام و لوتون[reference:15]. در طول جنگ جهانی دوم، او در مأموریت لیدز (Leeds Mission) و حوزه‌های کلیسایی لیدز (هدینگلی) کمک کرد[reference:16].

او در قلب خود همیشه یک متدیست ابتدایی باقی ماند و به شدت به میراث غیرمُتحد (nonconformist) خود وفادار بود[reference:17][reference:18]. هنگامی که گزارش «گفت‌وگو با کلیسای انگلستان» در سال ۱۹۶۳ منتشر شد، او یکی از چهار امضاکنندهٔ «نظر مخالف» (A Dissentient View) بود و به شدت با اسقف‌نشینی تاریخی (historic episcopate) مخالفت کرد[reference:19].

فعالیت دانشگاهی

اسنِیث در سال ۱۹۳۶ به عنوان مدرس زبان و ادبیات عهد عتیق (Tutor in Old Testament Language and Literature) در کالج وسلی، هدینگلی (Wesley College, Headingley) منصوب شد[reference:20][reference:21]. او در سال ۱۹۵۴ به مدیر (Principal) کالج وسلی ارتقا یافت و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۱ در این سمت باقی ماند[reference:22][reference:23].

در سال ۱۹۵۷، اسنِیث به عنوان رئیس انجمن مطالعات عهد عتیق (Society for Old Testament Study) انتخاب شد[reference:24][reference:25]. او همچنین به مدت چهار سال از سال ۱۹۶۱، سخنران کتاب مقدس در آکسفورد (Speaker's Lecturer in Biblical Studies) بود[reference:26].

اسنِیث عضو هیئت ترجمهٔ ترجمهٔ جدید انجیل (New English Bible) بود و در ترجمهٔ سِفر پیدایش (Book of Genesis) مشارکت داشت[reference:27]. او همچنین متن عهد عتیق عبری (Hebrew Old Testament) را برای انجمن کتاب مقدس بریتانیا و خارجی (British and Foreign Bible Society) در سال ۱۹۵۸ ویرایش کرد[reference:28][reference:29].

افتخارات دانشگاهی

اسنِیث افتخارات دانشگاهی متعددی دریافت کرد. او درجهٔ دکترای الهیات (D.D.) را از دانشگاه آکسفورد دریافت کرد—که مدرکی نسبتاً نادر بود[reference:30]. همچنین دکترای افتخاری الهیات از دانشگاه گلاسگو و دکترای افتخاری ادبیات (D.Litt.) از دانشگاه لیدز به او اعطا شد[reference:31].

سبک و شخصیت

اسنِیث به عنوان یک واعظ با قدرت قابل‌توجه شناخته می‌شد. موعظه‌های سادهٔ او که با تمثیل‌های عامه‌پسند روشن می‌شد، نشان‌دهندهٔ دانش عمیق او بود. پیام او به شدت انجیلی (warmly evangelical) بود و دعاهای عمومی او به خاطر بیان ساده و صمیمی‌شان قابل‌توجه بودند[reference:32].

رفتار دوستانه و گفتار صمیمی او باعث شد تا محبت دانشجویان خود را جلب کند. او عاشق تجمل و تشریفات نبود و سبک زندگی غیررسمی او اعتراضی بود به خشکی و رسمی‌گری. او معمولاً در طرف ضعیف‌تر (side of the underdog) قرار می‌گرفت و اغلب از نهادهای مستقر انتقاد می‌کرد[reference:33].

در دوران بازنشستگی، او به کار بر روی متن عهد عتیق عبری ادامه داد و اغلب صبح‌ها زود برای این کار بیدار می‌شد. او در اوقات فراغت خود از خواندن و بازخوانی آثار دیکنز و اسکات لذت می‌برد[reference:34].

آثار مهم

اسنِیث نویسنده‌ای پرکار بود و آثار متعددی در زمینهٔ مطالعات عهد عتیق منتشر کرد. مهم‌ترین آثار او عبارتند از:

• Studies in the Psalter (مطالعاتی در مزامیر، ۱۹۳۴)[reference:35]
• The Distinctive Ideas of the Old Testament (ایده‌های متمایز عهد عتیق، ۱۹۴۴) — مهم‌ترین اثر او[reference:36][reference:37]
• The Jewish New Year Festival (جشن سال نو یهودیان، ۱۹۴۸)[reference:38][reference:39]
• The Jews from Cyrus to Herod (یهودیان از کوروش تا هرود، ۱۹۴۹)[reference:40]
• Hymns of the Temple (سرودهای معبد، ۱۹۵۱)[reference:41]
• Mercy and Sacrifice: A Study of the Book of Hosea (رحمت و قربانی: مطالعه‌ای بر کتاب هوشع، ۱۹۵۳)[reference:42]
• The Inspiration and Authority of the Bible (الهام و مرجعیت کتاب مقدس، ۱۹۵۶) — سخنرانی یادبود A.S. Peake[reference:43]
• Amos, Hosea and Micah (عاموس، هوشع و میکاه، ۱۹۵۶)[reference:44]
• Leviticus and Numbers (لاویان و اعداد، ۱۹۶۷) — بخشی از مجموعهٔ The Century Bible, New Edition[reference:45]
• The Book of Job: Its Origin and Purpose (کتاب ایوب: ریشه و هدف، ۱۹۶۸)[reference:46]

او همچنین مجموعهای از یادداشت‌های مطالعاتی بر متن عبری کتاب‌های مختلف عهد عتیق (Study Notes on Bible Books) منتشر کرد که شامل یادداشت‌هایی بر سِفرهای ساموئل، ایوب، اشعیا، ارمیا، یونس، عاموس، پیدایش و پادشاهان می‌شد[reference:47][reference:48].

زندگی شخصی

اسنِیث در بهار سال ۱۹۲۵ با وینیفرد هاوسن گراهام (Winifred Howson Graham, ۱۹۰۰–۱۹۸۱) ازدواج کرد[reference:49]. وینیفرد دختر یک کشیش بود[reference:50].

دختر آنها، مارگارت راکستون (Margaret Ruxton, نام تولد: اسنِیث)، بعدها با همکاری خانواده، بسیاری از آثار و مقالات او را دیجیتال‌سازی کرد[reference:51][reference:52].

درگذشت

نورمن هنری اسنِیث در ۳ مارس ۱۹۸۲ در سن ۸۳ سالگی در ایپسوییچ، انگلستان درگذشت[reference:53][reference:54]. آخرین ماه‌های عمر خود را در خانهٔ سالمندان متدیست در ایپسوییچ (Methodist Home for the Aged in Ipswich) سپری کرد، زیرا به دلیل کهولت سن دچار لنگش شده بود[reference:55].

میراث

نورمن هنری اسنِیث به عنوان یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران عهد عتیق در قرن بیستم شناخته می‌شود. کتاب «ایده‌های متمایز عهد عتیق» او همچنان یکی از آثار مرجع در این حوزه محسوب می‌شود[reference:56].

او به عنوان یک کشیش متدیست فداکار، هم در عرصهٔ دانشگاهی و هم در عرصهٔ کلیسا، تأثیری ماندگار بر جای گذاشت. آثار نوشتاری و ویرایشی او، به ویژه در زمینهٔ متن عبری عهد عتیق، همچنان مورد استفادهٔ پژوهشگران قرار می‌گیرد[reference:57][reference:58].

بسیاری از آثار او اکنون به صورت دیجیتال در دسترس هستند و توسط خانوادهٔ او و وب‌سایت‌های تخصصی مانند BiblicalStudies.org.uk حفظ شده‌اند[reference:59][reference:60].

منابع