کازوئو ایشی‌گورو

کازوئو ایشی‌گورو (به انگلیسی: Kazuo Ishiguro، به ژاپنی: 石黒 一雄) زادۀ ۸ نوامبر ۱۹۵۴، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس انگلیسی‌ ژاپنی‌تبار است. او در سال ۲۰۱۷ برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات شد و یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان معاصر به شمار می‌رود.

او یکی از شناخته‌شده‌ترین نویسندگان معاصر انگلستان است و در سال ۱۹۸۶ برای کتاب هنرمندی از جهان شناور برندهٔ جایزهٔ وایت‌برِد و در سال ۱۹۸۹ برای کتاب بازماندهٔ روز برندهٔ جایزهٔ بوکر شد. از بین آثار او کتاب‌های وقتی یتیم بودیم و هرگز رهایم مکن نیز به فهرست نهایی جایزهٔ بوکر راه یافتند. در سال ۲۰۰۸، مجله تایمز او را در رده ۳۲ در بین ۵۰ نویسنده برتر انگلیسی از سال ۱۹۴۵ قرار داده‌است. ایشی‌گورو در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه نوبل ادبیات شد.

ایشی‌گورو در کنار وی. اس. نایپال، به عنوان «سه‌گانۀ مهاجرِ ادبیات انگلستان» شناخته می‌شود.

زندگی

کودکی و مهاجرت

کازوئو ایشی‌گورو در ۸ نوامبر ۱۹۵۴ در شهر ناگاساکی ژاپن به دنیا آمد. پدرش، شیزوئو ایشی‌گورو، اقیانوس‌شناس بود و در سال ۱۹۶۰ برای کار در یک پروژۀ نفتی در دریای شمال، به همراه خانواده به انگلستان نقل مکان کرد. خانوادۀ او در شهر گیلفورد، در حومۀ لندن ساکن شدند. ایشی‌گورو در آنجا بزرگ شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطۀ خود را در انگلستان گذراند.

تحصیلات و آغاز نویسندگی

ایشی‌گورو ابتدا در سال 1978 به دانشگاه کنت رفت و در رشتۀ فلسفه و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، مدتی به عنوان مددکار اجتماعی در شهر لندن مشغول به کار شد. سپس در دانشگاه آنگلیای شرقی در رشتۀ نویسندگی خلاق ادامۀ تحصیل داد و در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. استادان او در این دوره، مالکوم بردبری و آنجلا کارتر بودند. پایان‌نامۀ او بعدها به اولین رمانش تبدیل شد.

زندگی شخصی

ایشی‌گورو در سال ۱۹۸۶ با لورنا مکدوگل، مددکار اجتماعی، ازدواج کرد. آنها صاحب یک دختر هستند. او در سال ۱۹۸۲ تابعیت بریتانیا را دریافت کرد. ایشی‌گورو همچنین به عنوان ترانه‌سرا نیز فعالیت داشته و با خوانندۀ جاز، استیسی کنت، همکاری کرده است. او در سال ۲۰۱۸ به دلیل خدماتش در حوزۀ ادبیات، نشان شوالیه (Sir) را از ملکه الیزابت دوم دریافت کرد.

آثار

رمان‌ها

مجموعه داستان کوتاه

فیلم‌نامه‌ها

• The White Countess (۲۰۰۵) – به کارگردانی جیمز آیووری
• Living (۲۰۲۲) – اقتباسی از فیلم «زندگی‌کردن» ساختۀ آکیرا کوروساوا

جوایز و افتخارات

ایشی‌گورو یکی از تحسین‌شده‌ترین نویسندگان معاصر است و جوایز متعددی را از آن خود کرده است:

ایشی‌گورو چهار بار در فهرست نهایی جایزۀ بوکر قرار گرفته است (۱۹۸۶، ۱۹۸۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۵) که یک بار در سال ۱۹۸۹ موفق به دریافت آن شد. همچنین در سال ۲۰۰۸ توسط روزنامۀ تایمز به عنوان یکی از «۵۰ نویسندۀ بزرگ بریتانیا از سال ۱۹۴۵» معرفی شد.

سبک و درون‌مایۀ آثار

آثار ایشی‌گورو به دلیل نثر ساده، روان و در عین حال عمیق، و همچنین کاوش در مفاهیم پیچیدۀ انسانی شهرت دارند. دبیرکل دائمی آکادمی سوئد، سارا دانیوس، سبک او را «تلفیقی از کمدیِ آدابِ جین آستن و فضای کافکایی» توصیف کرده است.

درون‌مایه‌های اصلی آثار او عبارت‌اند از:

• خاطره و خودفریبی: شخصیت‌های او اغلب گذشته را به گونه‌ای بازتعریف می‌کنند که با تصویرِ مطلوبِ خود از خویشتن هماهنگ باشد.
• هویت و تعلق: به‌عنوان نویسنده‌ای مهاجر، همواره به مسئلۀ هویت و جایگاه فرد در جامعه پرداخته است.
• گذشت زمان و فقدان: بسیاری از داستان‌های او دربارۀ ازدست‌رفتن‌ها و حسرت‌های ناگفته است.
• مسئولیت اخلاقی: شخصیت‌های او اغلب با پرسش‌های اخلاقی دربارۀ وفاداری، وظیفه و انتخاب روبرو می‌شوند.
• علم و انسانیت: رمان هرگز رهایم مکن، مرزهای میان انسان و ساخته‌های بشری را به چالش می‌کشد.

اقتباس‌های سینمایی و تلویزیونی

ترجمۀ آثار به فارسی

بیشتر آثار ایشی‌گورو به فارسی برگردانده شده‌اند. از جملۀ معروف‌ترین ترجمه‌ها:

• «هرگز رهایم مکن» (Never Let Me Go) – با ترجمه‌های متعدد
• «بازماندۀ روز» (The Remains of the Day)
• «نقاش جهان شناور» (An Artist of the Floating World)
• «غولِ مدفون» (The Buried Giant)
• «کلارا و خورشید» (Klara and the Sun)

نقل‌قول‌های مشهور