1
ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود
وین بحث با ثَلاثهٔ غَسّاله می‌رود
2
مِی ده که نوعروسِ چمن حَدِّ حُسن یافت
کار این زمان ز صنعتِ دَلّاله می‌رود
3
شِکَّرشِکن شَوَند همه طوطیانِ هند
زین قندِ پارسی که به بَنگاله می‌رود
4
طِیِّ مکان ببین و زمان در سلوکِ شعر
کاین طفل یک شبه رَهِ یک ساله می‌رود
5
آن چشمِ جادوانهٔ عابدفریب بین
کش کاروانِ سِحْر ز دنباله می‌رود
6
از رَه مَرو به عشوهٔ دنیا که این عجوز
مکّاره می‌نشیند و مُحتاله می‌رود
7
بادِ بهار می‌وزد از گُلْسِتانِ شاه
وز ژاله باده در قدحِ لاله می‌رود
8
حافظ ز شوقِ مجلس سلطان غیاثِ دین
غافل مشو که کارِ تو از ناله می‌رود
قطعات مرتبط
شعر
حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۷۰
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
خواندن متن
شعر
حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۸۷
ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی / تا راهرو نباشی کی راهبر شوی؟ / #حافظ
خواندن متن
شعر
حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۳۷۳
خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم / شطح و طامات به بازار خرافات بریم / #حافظ
خواندن متن
شعر
حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۴۹۰ با تصنیف استاد شجریان
در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی / خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی / #حافظ
خواندن متن