ورود / ثبت نام
حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۷

حافظ - دیوان غزلیات - غزل شماره ۱۷

خواجه شمسُ‌الدّینْ محمّدِ بن بهاءُالدّینْ محمّدْ حافظِ شیرازی
شعر 1 0
1
سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت
2
تنم از واسطه دوریِ دلبر بگداخت
جانم از آتشِ مهرِ رخِ جانانه بسوخت
3
سوزِ دل بین که ز بس آتش اشکم، دلِ شمع
دوش بر من ز سرِ مِهر، چو پروانه بسوخت
4
آشنایی نه غریب است که دلسوزِ من است
چون من از خویش برفتم، دلِ بیگانه بسوخت
5
خرقه زهدِ مرا، آبِ خرابات ببُرد
خانه عقلِ مرا، آتشِ میخانه بسوخت
6
چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله، جگرم بی می و خُمخانه بسوخت
7
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردمِ چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
8
ترک افسانه بگو حافظ و مِی نوش دمی
که نَخُفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

قطعات مرتبط