لیونل گایلز
خاورشناس، نویسنده و فیلسوف بریتانیایی (۱۸۷۵–۱۹۵۸)
اطلاعات پایه
| نام کامل | لیونل گایلز (Lionel Giles) |
|---|
| عنوان افتخاری | نشان فرمانروایی بریتانیا (CBE) |
|---|
| زادروز | ۲۹ دسامبر ۱۸۷۵ |
|---|
| درگذشت | ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۵۸ |
|---|
| ملیت | بریتانیایی |
|---|
| پیشه | خاورشناس، نویسنده، فیلسوف |
|---|
| سمت‌ها | دستیار موزهٔ بریتانیا – سرپرست بخش نسخه‌های خطی شرقی و کتاب‌های چاپی |
|---|
| آثار شاخص | «هنر جنگ» (۱۹۱۰) – «گفتارهای کنفوسیوس» (۱۹۱۰) |
|---|
| پدر | هربرت گایلز (خاورشناس و دیپلمات) |
|---|
سال‌های آغازین زندگی
لیونل گایلز در شهر «ساتن» (Sutton) به دنیا آمد. او چهارمین پسر «هربرت گایلز»، دیپلمات و خاورشناس برجستهٔ بریتانیایی، و همسر نخست او، «کاترین فن» بود. تحصیلات خود را به‌صورت خصوصی در بلژیک (لیژ)، اتریش (فلدکیرش) و اسکاتلند (آبردین) گذراند و سپس در کالج «وادهام» در دانشگاه آکسفورد به تحصیل در رشتهٔ علوم کلاسیک (زبان‌ها و ادبیات کهن یونان و لاتین) پرداخت و در سال ۱۸۹۹ مدرک کارشناسی را دریافت کرد.
«هنر جنگ»
ترجمهٔ گایلز از «هنر جنگ» در سال ۱۹۱۰، پس از ترجمه‌های «اورارد فرگوسن کالتروپ» (افسر بریتانیایی) در سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۸ منتشر شد و بخش‌های زیادی از کار کالتروپ را به چالش کشید و رد کرد. گایلز در مقدمهٔ خود چنین نوشت:
«این فقط مسئلهٔ اشتباهات آشکار نیست، که هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند از آنها مصون است. حذفیات مکرر بود؛ بخش‌های دشوار عمداً تحریف یا سرسری‌گذاری می‌شدند. چنین خطاهایی کمتر بخشودنی‌اند. در هیچ نسخه‌ای از یک اثر کلاسیک یونانی یا لاتین، چنین چیزهایی تحمل نمی‌شود و باید بر ترجمه‌های چینی نیز معیاری مشابه از صداقت، اعمال شود.»
خاورشناسی (سینولوژی)
لیونل گایلز در ترجمه‌های خود از روش «وید–جایلز» برای نویسه‌گردانی زبان چینی استفاده می‌کرد که توسط پدرش، هربرت گایلز، بنیان‌گذاری شده بود. مانند بسیاری از خاورشناسان عصر ویکتوریا و ادوارد، او در درجهٔ نخست به ادبیات چینی علاقه‌مند بود و به آنها به‌عنوان شاخه‌ای از علوم کلاسیک می‌نگریست.
او تا سال‌های پایانی عمر، به ترجمهٔ آثار کلاسیک چینی ادامه داد. «جان مینفورد» (John Minford) از قول او نقل کرده است که گایلز به یکی از دوستانش اعتراف کرده بود که «در دل، تائوئیست است» و من به‌خوبی می‌توانم آن را باور کنم، زیرا او به زندگی آرام علاقه داشت و از آن نوع افراطیِ پژوهشِ ستیزه‌جویانه که به‌نظر می‌رسد ویژگیِ بیشترِ خاورشناسان است، بری بود.
ترجمه‌ها
ترجمه‌های پرشمار لیونل گایلز شاملِ آثارِ نویسندگان و فیلسوفانِ بزرگ چینی است:
- سون تزو (سون‌تزو)
- لائوتسه (لائو تزو)
- چوانگ تزو (چوانگ‌تزو)
- لی یوکو (لیه‌تزو)
- منسیوس (من‌تزو)
- کنفوسیوس (کنگ‌تزو)
برخی از آثار او
- «هنر جنگ» (۱۹۱۰) – با عنوان فرعی: کهن‌ترین رسالهٔ نظامی جهان
- «گفتارهای لائوتسه و آموزه‌های تائوئیستی» (۱۹۱۲) – امروزه با نام «تائو ته چینگ» شناخته می‌شود.
- «اندیشه‌های یک عارف چینی: برگزیده‌هایی از فلسفهٔ چوانگ‌تزو» (۱۹۰۶)
- «آموزه‌های تائوئیستی از کتاب لیه‌تزو» (۱۹۱۲) – از مجموعهٔ «حکمت شرق».
- «گفتارهای کنفوسیوس» (۱۹۱۰) – همچنین با نام‌های «گفتارها» یا «سخنان کنفوسیوس» شناخته می‌شود.
- «کتاب منسیوس» (۱۹۴۲)
- «زندگینامهٔ چیو چین»
- «نالۀ بانوی چین»
- «تالاری از جاودانگان چینی» (۱۹۴۸) – برگزیده‌هایی از «لی‌شین‌چوان» (سرگذشت جاودانگان)
- «زندگینامه‌هایی از زندگی جاودانگان» (اثر لیو شیانگ) و «زندگی خدایان فانی» (اثر گه هونگ)
📌 نکته: ترجمهٔ گایلز از «هنر جنگ» تا امروز یکی از پرمخاطب‌ترین و تأثیرگذارترین ترجمه‌های انگلیسی این اثر است و با وجودِ نقدهایی که بر آن وارد شده، همچنان به‌عنوان یک مرجع کلاسیک شناخته می‌شود.
موجودی محدود
